Op weg naar de WheelWOD Games 2026.

Soms besef je pas hoe bijzonder een reis is wanneer je achterom kijkt.

Toen ik drie jaar oud was, ontdekten mijn ouders dat ik slechthorend was.

Op mijn negentiende kreeg ik daarnaast de diagnose POTS, een aandoening die onder andere kan leiden tot forse bloeddrukdalingen, een sterk verhoogde hartslag en uitputting.Toch bleef ik vasthouden aan mijn meisjesdromen: arts worden en moeder zijn. Tijdens mijn studie Geneeskunde kreeg ik een relatie met mijn man en werd ik bonusmoeder. Iets meer dan een jaar later werd onze oudste zoon geboren tijdens mijn coschappen.

Tijdens mijn coschappen voor de opleiding Geneeskunde, in februari 2009, kreeg ik te horen dat ik blind zou worden. Onze zoon was toen negen maanden oud. 

In september van datzelfde jaar, op onze huwelijksdag, volgde de definitieve diagnose: Usher syndroom type 2A. Daarmee werd bevestigd dat mijn aangeboren gehoorverlies onderdeel was van een progressieve aandoening waardoor ik niet alleen mijn zicht, maar uiteindelijk ook steeds meer van mijn gehoor zou verliezen. Daarnaast bleek ook mijn evenwichtssysteem aangedaan.

De impact was groot. In iets meer dan een jaar ging ik van autorijden naar een blindengeleidehond. De wereld werd letterlijk steeds kleiner terwijl ik tegelijkertijd bezig was mijn studie Geneeskunde af te ronden en moeder was van een jong gezin.

Toch besloot ik mij niet te laten definiëren door een diagnose.

Op mijn 27e had ik mijn meisjesdromen bereikt: ik was moeder én afgestudeerd als arts aan de Rijksuniversiteit Groningen. In 2011 ontving ik mijn artsendiploma, ondersteund door mijn hoortoestellen en mijn blindengeleidehond.

Een moment dat voor mij symbool staat voor wat mogelijk blijft wanneer je je blijft aanpassen aan veranderende omstandigheden.

In de jaren daarna zette ik mij in voor mensen met zeldzame aandoeningen en doofblindheid.

Gaf ik lezingen in binnen- en buitenland en werkte ik samen met zorgorganisaties, beleidsmakers en overheden aan inclusie, toegankelijkheid en participatie.

Sport werd daarbij een belangrijk onderdeel van mijn leven. Niet om prestaties na te jagen. Maar omdat bewegen voor mij veel meer is dan sport.

CrossFit helpt mij mijn lichaam te blijven vertrouwen. Het ondersteunt mijn balans, lichaamsbewustzijn en zelfstandigheid.

Wanneer zicht, gehoor en evenwicht steeds minder betrouwbare informatie geven, wordt spierkracht een van de belangrijkste pijlers waarop ik kan bouwen.

Wat begon als een manier om gezond en zelfstandig te blijven, bracht mij uiteindelijk naar een plek die ik nooit had durven voorspellen.

Deze zomer mag ik Nederland vertegenwoordigen op de WheelWOD Adaptive CrossFit Games in San Jose, Californië. Als nummer 2 van Europa en nummer 9 van de wereld heb ik mij geplaatst voor dit wereldkampioenschap.

Juist dit jaar voelt dat extra bijzonder. Vijf weken voor de halve finales werd bij mij een invasief melanoom vastgesteld waarvoor een operatie noodzakelijk was. Komende vrijdag volgt een tweede operatie, slechts zeven weken voordat de Games van start gaan.

Dat maakt deze kwalificatie voor mij meer dan een sportprestatie. Het is een herinnering dat groei niet altijd ontstaat onder ideale omstandigheden. Soms ontstaat groei juist wanneer het leven je uitdaagt om opnieuw te ontdekken wat wél mogelijk is.

De komende weken staan in het teken van herstel, voorbereiding en de laatste stappen richting San Jose. Ik heb er ongelooflijk veel zin in. Op naar de WheelWOD Games 2026.